Verhaal over een vliegende paddestoel, een dame, een octopus, een schildpad en een hond

5

Ik lees een shortish-boek als een kind waarvan de titel iets was van de vorm Mevrouw Zo-en-zo en de [...] , en ik ben er redelijk zeker van dat de achternaam van de auteur begon met J.

Daarin gaat een dame naar de winkels om paddenstoelen te kopen en eindigt met een extreem grote, ongeveer zo groot als zijzelf. Het is een winderige dag en de paddestoel werkt als een zeil en voert haar omhoog de lucht in. Ze landt op een rots in een baai (ik wil zeggen dat het San Francisco Bay is) die een gigantische pratende octopus blijkt te zijn die bevriend raakt met haar. Ze vliegt dan weg samen met de octopus op de paddenstoel.

Later halen ze een kleine schildpad (die een meisje is met een naam die klinkt als die van een jongen) en een enorme wollige hond genaamd Woof, die beide huisdieren in dezelfde familie waren. Nadat ze het grootste deel van de weg door de Verenigde Staten hebben afgelegd, vinden ze het gezin waartoe de schildpad en de hond behoorden. De vader van het gezin was een man die we heel vroeg in San Francisco zagen in het verhaal, en de moeder woont aan de andere kant van het land met drie kinderen, van wie er één Jason wordt genoemd.

Een scène die opvalt in mijn gedachten is wanneer de octopus zich voordoet als een auto, met de dame bovenop en de paddestoel als een stuur, en ze gaan naar een tankstation om water te halen. Tegen het einde van het boek wint de dame een paardenrace tijdens het rijden met de hond.

Dit is borderline SFF, maar ik denk dat het on-topic is vanwege de pratende dieren, die (als het geheugen dient) in het universum niet gebruikelijk was. Ik weet eigenlijk niet of iemand anders dan de hoofdpersoon de dieren kon begrijpen. Helemaal aan het einde blijkt dat zelfs de paddenstoel kan praten, hoewel hij er nog nooit last van had gehad, want niemand had er iets aan gedaan.

Weet je wat de titel en auteur van dit boek is?

    
reeks Rand al'Thor 25.05.2016 / 02:42

1 antwoord

4

Dit is Mattie Fritts and the Flying Mushroom

Volgens bij deze korte beschrijving :

When an old lady buys a giant mushroom, a wind carries them off on an adventurous trip.

De auteur is Michael Jennings of Michael G. Jennings. Hij schreef ook een tweede boek in de serie "Mattie Fritts and the Cuckoo Caper." The Flying Mushroom "werd 1 januari 1973 gepubliceerd door Harper-Collins Publishers.

Hierin gaat een dame naar de winkels om paddenstoelen te kopen en krijgt ze een extreem grote, ongeveer ter grootte van zichzelf.

He looked at her shrewdly/ "Oh, yeah? I know your kind—always complaining. I bet I could show you the biggest mushroom in the the world and you wouldn't buy it"

"I would so!"

"Sold! Stay right here. It's in the back.

He returned in a moment with a huge mushroom over his shoulder. Its stem was about six inches across, and at least a yard long.

Het is een winderige dag en de paddenstoel gedraagt zich als een zeil en voert haar omhoog de lucht in.

"I declare!" Mattie exclaimed, as a gust of the almost-forgotten wind threatened to topple her. "We can't even go to Grand Central with King Mushroom here. We'd best take him home before we make any plans."

But when she tried to turn the corner, she found that she couldn't. Bending forward, with the giant vegetable held before her, headed into the wind, she ran in place for a few minutes but could make no headway.

"We must give this a good think, Daisy," she muttered. "Perhaps if I turn the mushroom the other way, I can back down the street.

It was the wrong thing to do. A sudden gust made the top of the mushroom billow like a parachute, and she had to run with it to keep from having it torn from her grasp. She hadn't realized she could run so fast and so effortlessly until she turned her head and saw that her feet were off the ground, making running motions in space.

Ze landt op een rots in een baai (ik wil zeggen dat het de Baai van San Francisco is) die een gigantische pratende octopus blijkt te zijn die vriendschap sluit met haar.

"I declare!" Mattie exclaimed. "We've landed on a tiny island. No wonder we didn't see it. The rock is almost the same color as the water. Anyway, there's room to sit." Shouldering King Mushroom like a large parasol, she made herself at home.

"Well, now, this isn't at all unpleasant, is it?" she addressed her companions. "It's a nice morning to sit out on the water in the sun and wait for help to arrive. Actually, Daisy," she said to her hat, "this is more comfortable sitting than those benches in Grand Central."

The island shifted under her and a voice said, "I shouldn't be surprised. It's my head you're sitting on."

"Oh, goodness," Mattie said. "I don't remember whether I've ever talked to an island before, but if I did it's certainly the first time one ever spoke to me."

"I'm not an island," the island said. "I'm an octopus."

Dan vliegt ze samen weg met de octopus op de paddenstoel.

In no time at all they were airborne again, Mattie settled comfortably into the crook of a tentacle.

Later halen ze een kleine schildpad op (wie is een meisje met een naam die klinkt als die van een jongen) ...

Pete squeaked his loudest. "I said I'd better clear up one misunderstanding. I'm not a he, I'm a she. I'm a lady turtle."

... en een enorme wollige hond genaamd Woof, die beide huisdieren in dezelfde familie waren.

Well, I'll be dogged," Woof said. "That's great! Got room for a hitchhiker, Mattie? I'm not very heavy. It's all fur, or hair, or something."

Nadat ze het grootste deel van de weg door de Verenigde Staten hebben afgelegd, vinden ze het gezin waartoe de schildpad en de hond behoorden. De vader van het gezin was een man die we heel vroeg in San Francisco zagen in het verhaal, en de moeder woont aan de andere kant van het land met drie kinderen, van wie er één Jason wordt genoemd.

Jason was only a year older than Dana, and of the same size and coloring. Strangers took them for twins, and even some relatives got them mixed up. That annoyed both of them.

"That sure is a funny-looking horse that's over-taking Rutabaga," said Marc in the self-assured voice of an older brother.

Een scène die opvalt in mijn gedachten is wanneer de octopus zich voordoet als een auto, met de dame bovenop en de paddestoel als een stuur, en ze naar een tankstation gaan om water te halen.

sterk>

The young attendant stepped briskly from his office, and started to salute as a vehicle rolled, or rather wobbled, up to his pumps. The salute changed to a scratch of his head when he got a look at the strange contraption.

Octopus had become an automobile, more or less. Mattie sat back against one upraised tentacle. Four others had been coiled into lopsided wheels and he swayed into the station under their power. Two tentacles were contorted to resemble gearshift and parking brake levers. The spare one looked like a tire mounted at the rear. His eyes were open as wide as possible, to serve as headlights.

Tegen het einde van het boek wint de dame een paardenrace tijdens het rijden met de hond.

"Wie heeft er eindelijk de race gewonnen?" Vroeg Dana? "Dat hebben we gedaan," zeiden Mattie, we zijn natuurlijk gediskwalificeerd voor de prijs, omdat we niet zijn ingeschreven, ad Woef is geen twee jaar oud paard. ".

"He's not any kind of horse," Dana said.

"They're not convinced of that," said Woof. "The veterinarians out there are still arguing."

"In any case," said Mattie, "Woof, pete and I were all declared honorary winners."

    
antwoord gegeven 25.05.2016 / 02:47